Hoera de vakantie! Eindelijk weer eens echt tijd om een aantal boeken te lezen. Voor mij waren ‘Het slimme onbewuste’ en ‘The Myths of Innovation’ de meest interessante uit de categorie non-fiction. Een combinatie van dingen uit deze twee boeken heeft mij aan het denken gezet over leren. Ap Dijksterhuis schrijft in zijn boeiende boek over bewustzijn in grote lijn dat ons onbewuste eigenlijk vele malen krachtiger is dan het bewustzijn met zijn beperkte verwerkingscapaciteit.
In de mythen over innovatie komt dit fenomeen ook naar voren bij de eerste mythe: innovatie als een plotseling inzicht (een eureka moment). Daarbij beschrijft Scott Berkun het voorbeeld van de appel die op het hoofd van Newton viel en hem het eureka moment gaf over de zwaartekracht. Berkun wijst er daarbij op dat aan dit plotselinge inzicht veel hard werk en studie vooraf is gegaan. Alle puzzelstukjes aan kennis vielen voor Newton pas door de trigger van de appel ineen. Daarbij werd de latente kennis uit het onbewuste naar een bewust inzicht in de zwaartekracht gepromoveerd.
Met deze constateringen over innovatie en het onbewuste is de stap naar leren snel gemaakt. Daarbij kun je constateren dat je naast formeel versus informeel leren ook kunt spreken over bewust en onbewust leren. Dit maakt discussies over de return-on-investment (ROI) van training en leren onzinnig zijn. Het rendement is namelijk niet te meten, omdat veel van het geleerde neerdaalt in het onbewuste om daar slechts door de juiste triggers weer uit haar ’slaap’ gewekt te worden. Een gewezen cursist (of diens manager) drie maanden na een training vragen wat hij/zij geleerd heeft, is dus zinloos. De lerende zelf kan zich alleen het bewust geleerde nog deels kan terughalen. En, dat is met een beetje geluk ook wat de manager in het gedrag op de werkvloer terugziet. Alles wat in het onbewuste is opgeslagen en op een later moment tot een briljante performance of zelfs een innovatie kan leiden, is niet met evaluaties en metingen te vangen. Daarmee kunnen we dus de theorie van Kirkpatrick bij het oud vuil zetten en onze pogingen staken om de ROI van opleiden te meten. Leve het onbewuste leren! Dijksterhuis beschijft dit fenomeen op erg beeldende wijze met verwijzingen naar verschillende experimenten. Interessant leesvoer voor opleidingskundigen voor 17,95 euro met een gegarandeerd uitstekende return-on-investment!

1 response so far ↓
1 Kas Burger // Sep 17, 2008 at 10:16 pm
Beste Daan,
Ik ga een heel eind met je mee; maar ten eerste moet het 5e niveau van Philips bekritiseren en minder Kirckpatrick. Je zal ook rendement van leersituaties moeten definieren; denk je dan met name aan het 2e niveau van Kirckpatrick, of het 3e niveau of het 4e niveau?
Aardig is verder om de veranderniveaus van Gobalewski toe te voegen; je wilt vaak gamma verandering, maar het duurt wel een tijdje voor dat zichtbaar wordt.
Rendement meten begint bij 0-metingen; vaak denkt men dan aan competentie metingen. Mensen lijken vaak onbewust te zijn van hun onbekwaamheid en scoren bij de effectmeting nogal eens lager dan bij hun 0-meting, ondanks een fantastische training of opleiding. Er is nog veel meer over te zeggen, maar inderdaad, je weet gewoon niet wat je meet.
Toch zijn de niveaus van Kirckpatrick heel zinvol en illustratief; waarom hebben we het altijd over het eerste niveau en het vierde niveau? Waarom maken we ons zo weinig druk over het derde niveau? Het toepassen van het geleerde op de werkplek. Daar is al zoveel te winnen.
Leave a Comment